Yıl Sonu Değerlendirmesi

    Birkaç sene önce yıl sonu değerlendirmesi yapmıştım burada, son birkaç haftadır da kendimi aynı şeyi yapma dürtüsü içerisinde buldum. Sanırım kayda değer şeyler olduğunu söylüyor bilinçaltım. Nitekim oldu da. Mesela 11,5 yıl yaşadığım şehirden ayrıldım, artık farklı bir yerdeyim. Başka bir yere taşınmak zaten zor olacağını düşündüğüm bir şeydi ama düşündüğümden de fazla zorlandığımı itiraf etmeliyim. 

   Çoktan hallettiğin bazı şeylere sıfırdan başlamak hiç kolay değil, hele odağın daha başka taraftaysa. Ama ana amaç idealist tarafımı tatmin etmekti; "insan doğası gereği hareket halinde olmalı" dedim, "rahatlık insanın en büyük düşmanı" dedim, "çok fazla teori insanı oldum, biraz da pratiğini yapayım" dedim. Bir tarafım yanlış yaptığımı söylüyor; insan belirli oturmuşluklara sahip olmazsa, belli seviyede monotonluğu yakalayamazsa verimli olamıyor. Ve kök salmak uzun vadede ödüllendiriliyor, sistem tamamen rahatlığını abuse etmek üzerine inşa edilmiş durumda.
   Bir tarafım da doğru yaptığımı düşünüyor. Gerçekten de kağıt üzerinde anlayamadığım şeyleri anladığım oluyor, mesela bazı konuların ana sebebi yaşadığım yer ya da insanlar değil de kendimmiş. Hac ibadetinin temelinin "uzun ve zorlu bir yolculuk" olmasının bir sebebi var demi neticede, o yolculukta kendini terbiye ediyorsun. Kendimi terbiye ediyor muyum bilmiyorum ama farkındalık kazanmak güzel bir şey.

  Yolculuk demişken, 3 ülke ve 10 şehir gördüm bu sene. O kadar çok yere seyahat yaptım ki artık introvert ruhum rahatsız olmaya başlıyor bir ay sabit kalınca (Evet iki ay bile değil). Ve bu da içimde bir çelişki oluşturuyor, çünkü hala bir introvertim, hala insan ilişkilerinin karmaşıklığına enerji harcamak istemiyorum. Bu çelişkiyi dengelemeyi henüz becerebilmiş değilim, bu da beni duygusal birine dönüştürüyor yer yer. Neyse ki artık 30 (OTUZ) oldum da aklım daha baskın oluyor çoğu durumda. Evet, artık 30'lar kulübündeyim ve kafası da geldi valla. Placebo da olabilir bilmiyorum ama çoğunluğun aksine yaşlanmak bana iyi geliyor. Çünkü ne kadar rasyonel olursam o kadar başarılı oluyorum ama içerisinde duygu olan bir şey olduğunda fail etme olasılığım da o kadar artıyor. Yaşlandıkça tecrübenin avantajını önemli derecede görüyorum. Tabii ki hala aşırı gencim, tabii ki insan her konuda her zaman iyiye gitmiyor ama benim için güzel şimdilik.

    Bu senenin benim için en gurur verici başarısı AWS sertifikasını almak oldu. Aşırı "down olmuş" bir hâldeyken, bazı değerlerimin yıkılmış olduğunu görüp onu kabullenememe aşamasındayken bunu almış olmak çok gurur verici. Uzun zaman sonra Space Marine modunu açtığımı hissettim. O dönem ayrıca ehliyet de aldım. Ve sadece birkaç hafta önce, çalıştığım şirketten ödül aldım. 

   Son bir iki ay kapitalizmin çarklarını tam sürat çalıştırdım. Londra gezisi, eve bir sürü yeni parça, yeni kıyafetler vs derken kulaklarımı da dünyanın kötü tarafına kapattım. Sadece iyiye odaklanıp her şey çok güzel ihihi modunda hayat ne kadar da akıyor gidiyormuş meğer. Kapitalizm hakkaten yolunu bulmuş, insanların dopamin eğilimini suistimal ederek dikey hiyerarşiyi "en güzeli bu" diye pazarladılar bize. Dünya değer sahibi insanlar için çok acımasız bir yer. Çünkü sadece iyiye odaklandığında kötü bir şeyi görür görmez kaçıyorsun ve o orada değilmiş gibi davranıyorsun. Ve illaki o kötüye maruz kalmak zorunda olduğunda dünyaların yıkılıyor, çünkü o kadar hazır değildin ki, o kadar savunmasızdın ki etkisi çok daha kötü oldu. 
   Mental sağlık için kendimizi kandırmamız şart. Ama ben son zamanlarda olması gerekenden fazla kandırdım kendimi. Belki de bu, yukarıda bahsettiklerimin bir yansımasıydı, belki de secure zone'da kalmam gerekti bir süre. Neticede yakın vadede bunu değiştirmeyi hedefliyorum.

   Yakın vadede ayrıca vokal kursuna da yazılmayı hedefliyorum. Bu aralar kafamda yeni besteler oluşuyor, içimde bir şeyler yapma dürtüsü var. Müzik denilen şey tamamen his ve ben kendimde yeni şeyler yapabilecek bir enerji görüyorum. İlk defa! İlk defa kreatif bir tarafım canlanıyor, cidden sonuçları merak ediyorum.

   İşte bunlar yaşamak isteyen tarafımın özetiydi. Bir Mert gerçeği var ki o yıllardır hayatla alıp veremiyor. Kendimin bir bölümü yarını dahi görmek istemiyor. O tarafım hala canlı ve canlı kalmaya da devam edecek. Ve bir gün o tarafımın galip geleceğini düşünüyorum. Ama ne zaman hiç bilmiyorum.

30

    Birkaç hafta önce 30. yaşıma bastım. Aslında aklımda ne yazacağım aşağı yukarı belliydi ama tam da doğum günü öncesi yaşadıklarım, bana beni gösterdi ve bendeki bazı şeyleri yıktı. Buna şeyler diyeceğim çünkü bunlar ne kavram ne de değer. Bende olan bir şey. Bu yüzden bu yazı benim uzun vade düşüncelerimi yansıtacak mı emin değilim, ama yine de kendime not düşmek istiyorum.

    Hala yeniden inşa edebilmiş değilim yıkılan şeyleri. Bir süre daha da inşa edemeyeceğim gibi; çünkü yoruldum. Mental olarak kendimi paramparça etmek ve bunu durduramamak beni çok yoruyor. Ve tekrar tekrar, tam bu kez doğru adımları attığını düşünmüşken, doğru olduğunu bildiğin için ekstra mücadeleye girmişken hem senden hem de başka şeylerden ötürü olanlar, tüm bu emeğinin yıkıldığını bilmem kaçıncı kez görmek beni yordu. Ama bu kez tekrar inşa etmek istemiyorum, bir şeyler yanlış. Ben bir şeyleri yanlış yapıyorum. İnsan olmanın ötesinde bir şeyler hedefliyorum belki ve sonuç hep hayal kırıklığı oluyor. Azınlık olmak yoruyor, belli değerlere sahip olup onlar için mücadele etmek yoruyor, hassas olmak yoruyor, aynı şeyleri defalarca kez yapmak yoruyor.
    Bu kez daha farklı. Artık 30 oldum ve her zaman inşa ettiğim gibi inşa etmemeliyim, bir şeyler farklı olmalı. Ama bilmiyorum. Büyük bir çıkmazın içindeyim ve ileriyi göremiyorum. Benim için her şey çoktan bitmeliydi ama devam ediyor işte. Ben, ben olmak istiyorum, aptal normlara uymak istemiyorum, sadece doğru düşündüğümü yapmak istiyorum. Ama aykırılık sadece engel getiriyor, dert getiriyor. Bu bir kısırdöngü ve nasıl ortasını bulacağımı bilmiyorum.

Sorular

Gelecekle ilgili her şeye hazır mı olmam gerekiyor?

Ne kadar ölümü düşünmeliyim?

Dünyanın dertlerini ne kadar düşünmem gerekiyor?

Ne kadarında sorumluluk sahibi hissetmeliyim?

Ne kadar idealist olmalıyım?

İdealler uğrunda acı çekmeli miyim?

Ne kadar kendim için yaşamalıyım?

Ne kadar başkaları için yaşamalıyım?

Tüm bunlar için mücadele etmeye değer mi?

Yoksa aradığım şey mutluluk mu?

En önemli olan şey ne?

Neden hiçbir zaman emin olamıyorum?

Neden hep yapmam gereken daha iyi bir şey varmış gibi hissediyorum?

Beğenilmek

    Hiçbir zaman aramın olmadığı, kullandığımda da birkaç ay sonra dondurduğum Instagram hesabımı tekrar açtım. Uygulama içi verilere göre günde sadece 8 dakika kullanıyor olsam da benim için iki güzel tarafı var: Diğer medyalarda olmayan, özellikle bireysel çekimlerini paylaşan sanatçıları takip edebilmek ve normal zamanda (hayat koşturmaşasından) konuşmadığım kişilerle özellikle hikayeler aracığıyla konuşmak. Özellikle ikincisi benim için çok iyi oldu. Mesela geçenlerde birbirimizi unuttuğumuz bir arkadaşla buluştuk.

   Ama madalyonun bir de diğer tarafı var (Sürekli shitpost paylaşan dostlarım hariç, salın artık beni yav sevmiyorum işte): Kişinin, görmediğin yüzünü görmek. Şimdi bu, kişinin uygulamayı nasıl kullandığıyla çok alakalı. Burası, birçokların "olmasını istediği karakter"i gösterdiği bir persona yuvası. Reeldeki kendisi ile dijital dünyadaki kendisi arasında büyük farklılıklar ve hatta tutarsızlıklar var. Çünkü herkes, bir topluluğun karşısına çıkıyormuş gibi bir bilinçaltına sahip oluyor. Haliyle en iyi, en güzel halini göstermek istiyor. Bir noktada anlaşılabilir bir durum. Olağan hallerimizi göstermenin ne gibi bir cazibesi olabilir, değil mi? Etkileşim almak için bir "selling point" olması lazım neticede. Ama bu, internete erişimi olan herkese her şeyi paylaşma hakkı verdiğinizde amacından çok hızlı bir şekilde sapar oluyor. Ortam bir anda sidik yarışına dönüyor. Beğenilme arzusu her şeyin önüne geçiyor.

  Aslında bunun çok basit bir açıklaması var: Binlerce yıllık evrimimizde doğal seleksiyonun rolü o kadar önemli oldu ki, bu vahşi ortamda hayatta kalabilmek için üremek, dolayısıyla toplumun diğer bireylerinden daha çok beğenilme arzusu içimizde peydah oldu. Bu içgüdü, ortamını buldukça ortaya çıkmaya devam ediyor. Hatta bazen saplantı haline gelip bireyin olmasını istediği karakteri değiştirir hale geliyor. İşte bu yüzden Bahamalar'daki tatil postu ya da arkadaşla gidilen konser post sayısı evde TV izleme postundan daha fazla. "İşte bakın sosyalleşiyorum, bir topluluğun içerisindeyim. Yani onlar beni kabul etmiş kendilerine. Yani fiziksel/mental olarak sağlıklıyım, dolayısıyla doğal seleksiyon olasılığımı arttırıyorum" mesajı verebilmek için.

  İşte bu çok ince bir çizgi. Sevdiklerinle sohbet etmek istediğin için paylaştığın şeyler, sen farkında olmadan superior'lık taslamaya dönüşebiliyor. Neticede insan duygusal anlamda çok kırılgan ve her daim elinin altında bulunan bu "topluma kendini gösterme" imkanı elbette tahrik edici. Ve dünyadaki okuma oranı düşünüldüğünde içgüdülere itaat etme daha yaygın.

  Bu yazının, sadece Instagram'daki bireysel hesaplar üzerine bir anektod olmasını istiyorum. Yoksa konuşmak istesek, sosyal medyanın toplum üzerindeki devasa olumsuz/ayrıştırıcı etkisini, 5 saniyelik hikayeler yüzünden odaklanma sürelerinin ne derece azaldığını, yanlış bilgi yayma ve ona inanma durumunun vahametini, algoritmaların dünya üzerindeki inanılmaz etkisini vs. konuşurduk. Sonra tabii yazı 20 bin karakter olur, gizli gizli "Ben ne yaptım" derdim kendime. Ama tuttum işte kendimi ehehe.