Bir sene kadar önce dinlemiştim ilk kez Hedonistic Noise'u, Türkçe punk gruplarını ararken. O zaman bana fazla depresif ve kahır dolu gelmişti ama içten içe de müziğini beğenmiştim. Sonra aradan aylar geçti ve tekrar dinledim. Bu sefer yakalamayı başardı ve tüm şarkılarını dinledim. Tüm şarkılar diyorum ama çok da fazla değiller. Çünkü grubun solisti ve gitaristi Orçun Özdemir intihar etmiş, 2020'nin haziranında.
Bunu öğrendikten sonra şarkıların sözlerine daha çok dikkat ederek dinlemeye başladım. Ve evet, o kahır ve depresiflik gerçek duyguların yansımaymış meğer. Orçun kendini ortaya koymuş şarkılarda.
Orçun, pandemi döneminde intihar eden yüzlerce müzisyenden biri, Türkiye içerisinde. Onu farklı yapan şeylerden biri kendisini zaten outlier olarak hissetmesiydi. Yani birileri dünyanın bir yerinde açlık, ıstırap ya da zulüm yaşarken kendini "mış gibi" yapamadı, bir değer yükleyemedi hayata.
Olay da bu ya, mış gibi yapma. Her şey iyiymiş gibi, güzelmiş gibi. Kendi akıl sağlımız için mecbur olduğumuz bir şey. Yoksa işte outlier oluyorsun, Orçun'un da dediği gibi "her şey bir yanılgı" oluyor.
Ben de bunun için çabalıyorum işte. Mış gibi yapmaya çalışıyorum. Ama olmuyor, en azından uzun süreler. Ve bir anda her şey anlamsızlaşıyor. Ama bu öyle "abv bu dünyanın, sistemin" tarzı bir şey değil. Mesela bugün gayet de iyi hissediyorum, üretmek için çabalıyorum. Ama her şey anlamsız mı, evet. Çünkü bence bu bir duygu, hissiyat değil, bu bir "gerçek". Kendimce gerçekten kaçmaya çalışıyorum. Ve hayatını objektiflik, realistik düşünce üzerine kurgulayan bir insan için kaçmak mümkün değil.
Bir iki gün önce rüyamda aç bir çocuk gördüm, beni takip etti sürekli, sanki bir şeyler bekliyormuşçasına. Ben de yoluma devam ettim. En sonunda gözyaşları içerisinde "Allah'ım bu düzen niye böyle" diye bağırdım. Sonra korku dolu bir şekilde uyandım. Sanırım artık gerçeğin üstüne gitmek gerekiyor.
Orçun'u (ve diğer binlercesini) unutacağımı düşünmüyorum. Ortaya çıkardığı şeylerin kendi duygularını yansıtması elbette büyük bir etmen ama onun deyimiyle "bok çukurunda" kalması ecnebilerin deyimiyle bende "resonate" ediyor, ve bunun kafamda kaybolacağını düşünmüyorum. Her ne kadar kendimi mış gibi yapmaya çalışsam da.
EDIT: 29 farklı grup, Hedonistic Noise'un şarkılarını cover'ladı. Orçun zaten unutulmayacak.
