Farklı farklı birçok oyun oynayınca insanın beyninde ister istemez bir "öngörü" ya da "beklenti" oluşuyor. Bu aksiyon filmi izlerken sonunda hep Jason Statham'ın tüm dünyayı kurtaracağını düşündüren cinsten bir şey, ama senaryo bakımından demiyorum. Oyunun sonunda Bölüm Sonu Canavarı'nın gelmesi ya da oyunun sana bir sürü mühimmat verdikten sonra büyük bir kapışmanın gelmesi gibi hani. Artık bu tarz durumlarla o kadar çok karşılaştık ki ve işin üzücü tarafı farklı da bir şey görmemeye başladık ki bizi, daha doğrusu beni şaşırtan şeylerin sayısı neredeyse sıfıra indi. Ta ki Witcher 3'ü oynayana kadar. Witcher 3 artık tabulaşmış düşüncelerimi öyle bir kırdı ki bu oyunun "sıradan" bir güzelliğe ve etkileyiciliğe sahip olmadığını anladım.
Oynadığım oyunların büyük bir kısmında yan senaryolar sadece süreyi uzatma amaçlı varlardı. Çoğaltılıp dünyanın her yerinde konulmuş bu garabetlerin her çeşidine bir kere baktıktan sonra gerekmedikçe elimi sürmedim, kim aynı şeyleri defalarca yapacaktı? Ben değil orası kesin. Ama Witcher 3'te durum hiç öyle değil. Her biri birbirinden farklı yan görevler ana görevlerden çok daha güzeldi. Hepsi mi birbirinden farklı olur abi? Bir tanesini kaçırsan bile aklın orada kalıyor "Acaba ne gibi şeyler görecektik?" diye. Sadece detektiflik yaptığımız Witcher kontratlarına bile deliler gibi koşturdum ulan, orada bile farklılıklar vardı.
Peki ya bu zamana kadar bir kere bile uğraşmadığım kozmetiğe ne demeli? Asla üzerinde düşünmediğim kıyafetin görünümlerini öyle bir önemser hale geldim ki oyun içerisinde, köşe köşe Witcher setleri için mağara gezdim. Ben? Hala ilginç. Ama şu setlerin güzelliğine bakar mısınız yav?
Görünüş demişken, oğlum oyunun dünyası nedir öyle? İnanamıyorum böyle bir sanal dünyanın varlığına. Sadece ağaçların arasında yer alan etkileşime giremediğiniz sıradan bir NPC için bile uğraşmışlar. Skellige'ya gidip sakin sakin ilerleyerek huzur buldum ben saatlerce. NPC'lerin arasındaki konuşmaları oturdum dinledim. Ben? Böyle bir dünyanın varlığına inandım abi, ikna edemezsiniz beni daha da...
Peki böyle her şeyini didik didik edince oyun kaç saatte bitti? 70! Yetmiş saat! Ben ki buralara bir oyunun en fazla 35 saat olacağını, fazlasının beni her türlü oyunun kendisinden koparacağını ispatlamaya çalışmış Mert, ayıla bayıla hiç sıkılmadan 70 saat gömdü The Witcher 3'e. Ve 30 saat de DLC'ye gömeceği için de heyecanlı. (Muhtemelen DLC saçmalığı için de fikrimi değiştirecek)
Bu oyunun RPG olduğunu unutmayalım. Yani bir karar verme durumu oyunun her yerinde var. Oyunlardaki hep "hangi tarafı seçersen seç elbet bir olumsuz yanı da olacak" gıcıklığını hiç hissetmedim ben Witcher'da. Evet, inanamıyorum bu noktada bile düşüncelerimi yerle bir etti Witcher. Yerle bir ettin ulan beni. "Keşke burada seçim versen" dedim lan ben. N'aptınız bana? O kadar da yazı yazmıştık zamanında :(
En az üç oyunluk materyalin var olduğunu da ayrıca iddia ediyorum. Yetmiş saat boyunca sürekli farklı şeyler yaşamamın, oyunun hiç tekrara düşmemesinin başka açıklaması olamaz. Böyle bir oyunun varlığına da hala inanamıyorum o ayrı konu tabii...
