Ne yazacağımı dahi bilmiyorum. Daha önce hiç bu kadar çok sevgiye ihtiyacım olduğu bir dönem olmamıştı sanırım. O kadar illet bir şey ki bu sanki bir iç organın sürekli kaşınıyor ve sen onu ne yaparsan yap kaşıyamıyorsun. Üstelik benim gibi cins biriysen; yani hiç kimseyle anlaşamıyor isen, bir mucize olup anlaştığını düşündüğünde de onların terk edip gittiğini görüyor isen, bunu kaşımanın imkansız olduğuna inanmaya başlıyorsun artık. Nerede olursam olayım bu değişmeyecek diye inanmaya başlıyorsun, çünkü mesele sensin başka bir şey değil. Öyle bir sıkışmışlık ki bunun consequence'ı hiç de küçük bir şey olmayacak.
Artık gerçekten ne yapabilirim bilmiyorum. Ve bu durumdan çok sıkıldım. Gökten melek inmediği sürece, ki inmeyecek, hiçbir şey değişmeyecek. İçinde bulunduğum yalnızlık balonu giderek küçülüyor ve bu gidişle beni de yok edecek.
